فشار و اجبار معمولاً مقاومت کودک را بیشتر می‌کند. وعده‌ها را منظم، حجم غذا را کم و فضای غذا خوردن را آرام نگه دارید. آشنایی با غذای تازه ممکن است به چندین بار ارائه نیاز داشته باشد.

برای بیشتر نوزادان، غذای کمکی حدود شش‌ماهگی و هم‌زمان با آمادگی رشدی شروع می‌شود. شیر مادر یا شیرخشک همچنان غذای اصلی سال اول باقی می‌ماند.

رشد هر کودک باید روی نمودار رشد و در طول زمان بررسی شود. یک عدد به‌تنهایی معیار دقیقی نیست؛ روند رشد، اشتها و سطح فعالیت کودک نیز اهمیت دارند.

حساسیت واقعی با عدم تحمل لاکتوز فرق دارد. اگر نشانه‌هایی مانند کهیر، خس‌خس یا استفراغ مکرر دیده می‌شود، حذف خودسرانه غذا مناسب نیست و باید ارزیابی پزشکی انجام شود.

محدودشدن انتخاب غذا در بعضی سنین طبیعی است. غذای پذیرفته‌شده را کنار مقدار کمی غذای تازه قرار دهید و بدون فشار، فرصت آشنایی مکرر ایجاد کنید.

از بافت نرم و مقدار کم شروع کنید و به‌تدریج تنوع و بافت را افزایش دهید. معرفی گروه‌های مختلف غذایی مهم‌تر از یک ترتیب کاملاً ثابت است.

قبل از افزایش کالری باید علت وزن‌گیری ناکافی بررسی شود. استفاده متعادل از غذاهای مغذی و پرانرژی، بدون حذف وعده‌های اصلی، معمولاً کمک‌کننده است.

مصرف غذای مشکوک را متوقف کنید. در صورت دشواری تنفس، تورم لب یا زبان، بی‌حالی شدید یا علائم سریع و گسترده، فوراً از خدمات اورژانسی کمک بگیرید.